Yanlış Anladığım Sessizlikler: Pamuk'un Filtresiyle Hayata Bakmak

İstanbul'un o nemli, gri melankolisi bazen bütün düşünceleri alıp götürüyor. Sanki şehrin uğultusu, ruhun en derin kuytularına düşen bir yankı gibi. Benim için bu kuytulara ulaşmanın en güvenli yolu ise Pamuk'la takılmak oluyor. O, benim için sadece bir kedi değil; aynı zamanda bu koca karmaşık şehrin seslerini filtreleyen, ruhumun en hassas ayarıyla uyum yakalayan bir anten.

Geçtiğimiz günlerde, bu "yanlış anlama" teması kafamı kurcalamaya başladı. Sürekli bir şeyler doğru oluyor, bir şeylerin birbiriyle bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Sanki evren, bizim bu küçük anlık kaymalarımız üzerinden bir senfoni kuruyor. Ama bu senfoniyi dinlerken, bazen de her şeyin bu kadar "anlamlı" olmak zorunda olmadığını fark ediyorum. İşte benim bu aceleci bilgeliğe ulaşma çabam, büyük ihtimalle kendi yarattığım bir yanılgıymış.

Her Şeyin Bir Hikayesi Olmalı mı?

Grafik tasarımcı olarak her kompozisyonun, her renk geçişinin bilinçli bir amacının olduğuna inanırım. Bir denge, bir gerilim çizgisi, her şeyin bir sonraki kareye zemin hazırlaması gerekir. Bu bilinçaltı düzen arayışı, bazen en doğal olanı bile zorluyor. Sanki doğada bir hata payı olmamalı ya da hayatın rastgelelik dediğimiz o anlık akışının bile bir matematiksel çözümü olmalıymış gibi bir takıntı yaşıyorum.

Peki, bu takıntı nerede takılıyor? Pamuk.

O, benim gibi düzeni arayan biri için bile, bazen sadece varoluşun kendisi yeterli geleni gösteriyor. Geçenlerde, bütün öğleden sonra boyunca pencere kenarında oturup, dışarıdaki bir uğultuyu dinlemiştim. Bir türlü onu kafamda bir "tema"ya oturtmaya çalışıyordum; bunun bir başlangıcı, bir sonucu ya da bir göndermesi olmalıydı. İşte o anda Pamuk gelmiş, uzun bir esneme yapmış ve sanki benim o karmaşık ağımı parçalayıp alarak, "Sen bunu neden bu kadar büyütüyorsun ki?" der gibi bir bakış atmış.

Ve ben o an anlamışım ki, bütün o uğultu, sadece İstanbul'un o günkü rutini olabilir. Birinden kopmuş bir ses, trafik, birinin bağırması... Bunların benim entelektüel filtrelerimden geçip ulaşmaya çalıştığım "büyük anlatıya" ihtiyacı yokmuş. Onlar, sadece var olmuşlar.

Kusursuz Olmayan Mucizeler

Hayatın mucizeleri, her zaman büyük bir çığlık atmak zorunda değil. Bazen de Pamuk'un en sevdiği yere yuvarlanması, en sevdiği ışık noktasını bulup orada sabitlenmesi gibi sessiz, kendi içinde tamamlanmış küçük bir harekette gizli oluyor.

Benim takıldığım nokta, bu dinginliği bulduğumda bile onu büyütme ihtiyacı hissetmem. Oysa huzur, bir formül gibi çözülüp çantaya konulacak bir bilgi değil. O, filtrenin kendisi.

Belki de bu kaosu kucaklamanın yolu, her olayın ardından hemen bir "neden" aramak değil; bazen sadece bırakmak. O anki hissin, o karedeki gölgenin, sadece o an olmasıyla yeterli olduğunu kabul etmek. Her şeyi düzene sokma dürtüsümdan vazgeçip, bazen de sadece gözlemci olmayı öğrenmek gerekiyor. Ve bu, kedimin yanımda, hiçbir şeyi yargılamadan olup biten her şeye aynı şefkatle tanıklık etmesiyle öğrenilen en değerli ders gibi geliyor bana.

Bu dinginlik, onu anladıkça daha da derinleşiyor. Belki de bu en güzel yolculuk bu: Sabırla beklemek ve bazen de her şeyin aslında ne kadar da basit olduğunu görmek.